Meegaan met het mentale verhaal is zelden helpend. Beleefd blijven luisteren naar een eindeloze woordenstroom evenmin. Er komt geen beweging. Degene tegenover je beweegt alleen weg van zichzelf in woorden. Of blijft op bekend terrein: bij het eigen beeld of verhaal van zichzelf, de wereld of het leven.
Hoe herken je of iemand wegpraat van zichzelf? Of iets deelt wat er echt toe doet?
Omdat je zelf afdwaalt. Afdwalen bij een verhaal, is vaak niet iets van de luisteraar. Maar is een indicatie of de verteller echt verbonden is met zichzelf. Dat kun je feilloos waarnemen als je als begeleider goed contact hebt met je lichaam en niet meegaat in het hoofd.
Ze zit tegenover me. Al bij binnenkomst begint het praten. Van de hak op de tak. Een rijpe vrouw met veel levenservaring. Twinkelende ogen, intelligent, gevat, levenslustig. Met een grap weet ze de luchtigheid erin te houden. En ze beweegt weg, in de woorden, in het ene naar het andere onderwerp, in haar gedachten.
Ze kijkt weg en ze praat. Ik word moe. En ik krijg het benauwd. “Stop eens met praten” zeg ik. Ze stopt verschrikt en ze kijkt me aan. “Ik word heel moe als ik naar je luister. En ik krijg het ook benauwd. Dat is ook hoe ik me voel zegt ze: “heel moe en benauwd”. “Doe je ogen eens dicht en adem eens een paar keer op je eigen tempo. Voel je adem van binnen in je lijf. Wat praat je hier eigenlijk weg?”
Ze gaat zoeken in zichzelf. Dat zegt ze: “Dat ik heel boos ben. Helemaal klaar ben met mijn relatie”. In de toon van haar stem, is voelbaar hoe ze het meent. En ik ben er helemaal bij. Dan schiet ze weer weg en stromen de woorden weer weg, over niet gehoord en gezien worden.
Ik ga staan en vraag haar haar ogen dicht te doen en haar hand uit te steken. “Maak al die woorden die je nu wilt spreken over niet gehoord worden, voelbaar in die hand. Kijk me aan, en laat het me voelen. Ze duwt, en met moeite blijft ze kijken en ademen. Enorme kracht en een brul. Ze is aanwezig. “Blijf jezelf voelen. Als je je kracht wegpraat, in plaats van die te blijven voelen, word je niet gehoord en niet gevoeld”.
Jezelf inbrengen in de begeleiding is veel makkelijker en leuker als je jezelf ervaart. Je lijf is hier je trouwe bondgenoot. Het vertelt je direct wanneer iemand niet (meer) volledig “inwezig” is. En dan wordt het interessant: daar zit potentie. De belichaamde ervaring brengt beweging en inzicht vanuit het lijf.
Volgende week geef ik de introductieworkshop Lichaamsdiagnostiek. En 19 en 20 maart start level 1: lichaamswijsheid. Van harte welkom!
