“Straks wordt het rustiger, dan ben ik minder druk, heb ik eindelijk tijd voor…” Ben jij een begeleider die deze gedachten goed kent?
De waarheid is: het wordt nooit rustig, want de onrust zit in jou. En die neem je overal mee naar toe. De onrust in jezelf wordt vaak weerspiegeld in de onrust om je heen. Zo binnen zo buiten. Als je als begeleider niet regelmatig stilstaat en aanwezig kan blijven bij wat er in je leeft, in plaats van buiten je, verklein je je werkruimte en je impact. En je werkt te hard.
Je laten afleiden door drukte buiten. Of die drukte zelf creëren, zodat het rumoer van buiten harder klinkt dan de stem van binnen. Niet kunnen rusten om niet te hoeven voelen wat er werkelijk in je leeft. Herken je het? Ik zelf zeker. Zelfs bij het schrijven van dit stuk kom ik het tegen. De neiging om toch ’s avonds nog achter mijn computer te kruipen en door te gaan met schrijven, want morgen wil ik het afhebben. In plaats van even rust nemen, goed slapen en contact maken met mijn binnenruimte.
In mijn gezin van herkomst was opgeven geen optie, en doorzetten de modus. Voor de vrouwen in mijn familie was er geen mijmertijd, ontspanning, het uithangen bij jezelf. Voor de mannen trouwens ook niet. Wat er wel was: dragen, wegcijferen, doorzetten. In en op mijn schouders voel ik de druk toenemen, als ik hierin zit. Ze worden strakker en het vel wordt dikker en vaster. Nu ik stop en naar binnen afdaal, komt er ruimte voor het onderzoek: Waar is dit patroon een antwoord op? Ik adem in mijn bekken. Daar is gemis en een diep gevoel van onwaardigheid. Ik kan het voelen, omarmen met een doorvoelt weten dat het niet klopt. Dat het oud is, niet alleen van mij. Het zwarte stukje in mijn buik wordt zacht en beweegt naar mijn onderrug. Als een warme deken die zich over mijn rug uitrolt. Er is rust.
Groeien kan pas als je stil durft te zijn bij de onrust, voor mezelf en in mijn vak als opleider en begeleider. Steeds opnieuw. Dan houdt dat gevoel van onwaardigheid me niet vast, maar kan ik ermee zijn. Zonder dat degene die ik begeleid er in de overdacht voor gaan zorgen of het ook in zichzelf afsluiten.
Door stil te staan, kun je werkelijk gaan ervaren wat je van binnen beweegt. Daarmee open je deuren naar de wezenlijke menselijke thema’s in jezelf. Dan ontstaat ook de ruimte voor de ander om die thema’s in zichzelf te onderzoeken. Dat wat van binnen is afgesloten, speelt onbewust ook in de ontmoeting en de interactie tussen jou en de ander. Het wordt verboden terrein of onderdeel van het onbewuste relatiecontract.
Het belichamen van je thema’s en de ingang vinden met je lijf zorgt dat je kun je in de ontmoeting veel scherper en doeltreffender waarnemen wat er bij de ander gebeurt. Wat de unieke bewegingen zijn en waar in het lichaam nog gestolde levensenergie zit, die het antwoord is op de leervraag. Dat kun je zien en waarnemen aan het lichaam van de ander, maar ook aan de sensaties en de impuls die je in je eigen lijf gewaar bent.
Een begeleider die door zijn eigen onrust heen kan zakken en op en in zijn eigen voeten blijft staan als er een storm van binnen woedt, wordt een rustpunt. In de eerste plaats voor zichzelf en daarnaast ontwikkel je dan ook de stevigheid om het proces van de ander aan te kunnen. Je leert je eigen lichaam als referentie te gebruiken. En is er ruimte in jezelf om de ander zijn eigen weg te laten bewandelen in het ontdekken van zijn of haar lichaamswijsheid.
Op 19 en 20 maart start level 1 masterclass Lichaamswijsheid herkennen en toepassen weer. Een verdiepende masterclass voor begeleiders die lichaamstaal en lichaamswijsheid willen integreren in hun werk. Neem contact met me op voor de brochure of meldt je aan voor een intake en BodyMindScan© om te onderzoeken of het bij je past.
