“Er zijn twee manieren om jezelf voor de gek te houden. Een ervan is geloven wat niet waar is; de andere is weigeren te geloven wat wel waar is” – Kierkegaard
Hij staat tegenover me in mijn werkruimte. Vertelt over de skivakantie die helemaal niet voelde als vakantie. “De rush voor de lunch om de meiden op tijd terug te brengen. Chaos in zo’n restaurant. Mijn kids zijn erg op mij gericht, hangen aan me. De kinderen van mijn vriendin die geen vader meer hebben, die ook aandacht nodig hebben. Ik sta de hele tijd aan”. Zijn begeleidingsvraag gaat over het vinden van rust en genieten.
Als hij vertelt, worden zijn schouders stijver. De ogen groter, starend. Ik benoem deze fysieke waarnemingen en “Als ik naar je luister, lijkt het alsof het voor jou voelt dat jij alleen verantwoordelijk bent. Dat alles goed loopt en dat iedereen zich goed voelt”.
“Ja”, zegt ie, “zo voelt het ook: alsof ik overal verantwoordelijk voor ben. Mijn schouders doen pijn”. En je ogen zijn helemaal gefocussed op wat er buiten je gebeurt.
“Hoe herken je dat uit je geschiedenis, dat gevoel van overal verantwoordelijk voor zijn, alles in de gaten houden, alles op je nemen?”. Zijn ogen veranderen. Hij ziet hoe in het hier en nu, nog steeds doet, wat hij als jonge jongen op zich heeft genomen.
Terug naar de ski-vakantie. Dus als je nu niet naar buiten, maar naar binnen kijkt naar je buik. En je kijkt eens naar je bekken. Je voelt je voeten en je legt je handen op je buik. Wat ga je dan voelen, en ervaren? Hij zucht zacht: “dat ik even niks wil. Dat ik wil bijkomen en rusten. Niks hoeven. En ik word verdrietig”. En het voelt alsof ik me dat niet kan veroorloven. Dat ik het moet doen”.
Want wat gebeurt er dan? Wat moet jij doen? Hij zegt zachtjes: “Het bij elkaar houden”.
Wat voel je nu in je buik gebeuren? Mijn buik trekt samen. En je stopt met ademen. Wat besluit je hier over jezelf? “Dat er geen ruimte is voor wat ik wil of voel”.
Met buikoefeningen blijf hij bij zijn gevoel zijn verlangen. Hij ademt rustiger, zakt in zijn voeten. Hij ervaart hoe dat zou zijn als hij daar blijft in de situatie van de ski-vakantie:
“dan zou ik veel relaxter zijn en ik voel ook dat ik er juist druk op leg. Op mezelf en dat ik daar veel last van heb. De kinderen ook, want ik ga pushen en zij gaan dreinen”.
Beperkende overtuigingen zijn niet alleen iets van het hoofd, ze zijn verbonden met spanningspatronen in het lichaam. Die zitten als een jas, die je hebt aangetrokken als antwoord op wat je ooit herhaaldelijk hebt aangetroffen. Het leren ervaren van deze patronen in het lijf, ondersteunt het bewust maken. Het ervaren van de gevoelens die erbij horen. Daarmee kunnen ze transformeren op een dieper niveau: mentaal, fysiek en emotioneel.
Leren werken met de signalen en wijsheid van het lichaam? 19 en 20 maart start de level 1 de lasterclass lichaamswijsheid herkennen en toepassen weer. Stuur me een dm of meldt je aan voor de intake.
